SINDS 1913
Hoe opera naar de Arena kwam, sinds 1913
De Aida van 1913 die een Romeinse ruïne omtoverde tot 's werelds grootste openluchtoperahuis — en de eeuw van grootse zomerseizoenen die sindsdien zijn gevolgd.
Bekijk tickets voor de Arena di Verona opera op GetYourGuide ↗Een idee voor een eeuwfeest
Het operaleven van de Arena begon met een jubileum. In 1913 vierde Italië de honderdste geboortedag van Giuseppe Verdi — de componist werd in 1813 nabij Busseto geboren — en de Veronese tenor Giovanni Zenatello greep, samen met impresario Ottone Rovato, het amfitheater aan als een decor dat de gelegenheid waardig was. Hun keuze viel op Verdi's Aida, het meest grootse spektakel uit het repertoire. De eerste voorstelling vond plaats op 10 augustus 1913. Niemand wist of opera in een openlucht Romeinse ruïne van die omvang wel zou werken; de gok was dat de akoestiek en de schaal het zouden dragen. Dat deden ze.
De nacht die de Arena veranderde
Die openingsvoorstelling van Aida was een sensatie. In plaats van de geschilderde decors van een conventioneel theater bouwde de jonge Veronese architect Ettore Fagiuoli driedimensionale decors die het eigen steen van het amfitheater als onderdeel van het toneelbeeld gebruikten — een radicaal idee in die tijd. De voorstelling trok naar verluidt een opmerkelijk publiek, waaronder naar verluidt Giacomo Puccini en andere vooraanstaande musici van die tijd. Wat de avond bewees was eenvoudig maar beslissend: de natuurlijke akoestiek en het enorme vloeroppervlak van de Arena waren voor grootse opera geschikt zoals bijna geen speciaal gebouwd theater dat kon. Het experiment was duidelijk de moeite waard om te herhalen.
Waarom de Arena werkte
Twee factoren maakten van de Arena een onverwachte triomf. Ten eerste de akoestiek: de elliptische kom draagt onversterkte stemmen tot aan de bovenste treden, waardoor het kern-geluid geen microfoons nodig heeft. Ten tweede de pure schaal — een open vloer die veel groter is dan welk indoor podium dan ook, waardoor producties enorme koren, echte processies en monumentale decors konden inzetten. Negentiende-eeuwse grootse opera, met Verdi voorop, was geschreven voor spektakel, en hier was eindelijk een ruimte die dat op ware grootte kon leveren, onder een open hemel. Het decor verkleinde de muziek niet; het liet haar uitdijen tot ze een volledige Romeinse arena vulde.
Meer dan een eeuw aan zomers
Vanaf 1913 groeide het festival uit tot een vast onderdeel, dat bijna elke zomer terugkeerde. De voornaamste onderbrekingen kwamen tijdens de twee wereldoorlogen, toen de seizoenen stilvielen. Verder is het patroon al meer dan honderd jaar ongewijzigd: elke zomer verandert de Romeinse amfitheater in wat vaak wordt omschreven als 's werelds grootste openluchtoperahuis, dat publiek van over de hele wereld naar het centrum van Verona trekt. Weinig culturele evenementen kunnen bogen op zo'n continuïteit in één en hetzelfde onveranderde gebouw — de stenen zijn dezelfde als die waarop het eerste publiek in 1913 zat, iets wat maar zelden gezegd kan worden.
Gebouwd voor spektakel
Door de jaren heen stond de Arena bekend om producties die geen enkel overdekt theater zich zou durven veroorloven. Regisseurs als Franco Zeffirelli brachten hier Aida op de planken met torenhoge piramides en sfinxen, en processies van honderden die over het terrein trokken. Maar het meest geliefde beeld van het festival speelt zich helemaal niet op het podium af: volgens een eeuwenoude traditie steekt het publiek, zodra de lucht donker wordt vlak voor aanvang, duizenden kleine kaarsjes aan rond de stenen tribunes, waardoor het hele amfitheater verandert in een ring van flakkerend licht. Het is een moment dat mensen langer bijblijft dan welke aria dan ook — een ritueel dat alleen van Verona is en nergens anders ter wereld, en al reden genoeg om ruim vóór de muziek begint op uw plek te zitten.
Een levende traditie, elke zomer
Het festival is geen museumstuk; het draait elk jaar als een levend seizoen, doorgaans van juni tot september. De specifieke opera's, casts en ensceneringen wisselen van de ene zomer op de andere, dus het is altijd de moeite waard om het programma vers te bekijken op de live-lijst voordat u uw plannen maakt. Wat constant blijft, is de aanpak die de pioniers van 1913 vestigden: grootschalige, openluchtproducties van de grote klassiekers, uitgevoerd op natuurlijke akoestiek in een arena van tweeduizend jaar oud. Meer dan een eeuw later vult die formule nog steeds de tribunes, avond na avond, de hele zomer door.
Nog niet zeker welke avond je wilt gaan?
Laat je e-mailadres achter en ongeveer wanneer je in Verona bent — we sturen je een korte samenvatting van het zomeroperaseizoen en hoe de zitplaatsen werken.